Drugą wielką frakcję parlamentarną stanowili konserwatyści, zamożni kupcy i właściciele ziemscy (czorbadżi). Dyskusje w Zgromadzeniu Narodowym miały burzliwy charakter, jednak obydwie frakcje godziły się co do ustroju państwa - monarchii konstytucyjnej. O tym, że Bułgaria będzie monarchią, przesądził jednak jeszcze kongres berliński, natomiast radykalni bułgarscy demokraci, opowiadający się za republiką, nie mieli w parlamencie reprezentacji.
Treść ustawy zasadniczej Konstytucja tyrnowska czyniła głową państwa bułgarskiego księcia; monarchia miała być dziedziczna. Władzę ustawodawczą sprawować miało jednoizbowe (zgodnie z postulatem liberałów) Zgromadzenie Narodowe obierane w wyborach powszechnych. Czynne prawo wyborcze konstytucja przyznawała wszystkim mężczyznom w wieku powyżej 21 lat, zaś bierne – mężczyznom, którzy ukończyli 30 lat i potrafili czytać i pisać. Jeden deputowany miał reprezentować 10 tys. obywateli. Przewidywano trzyletnią kadencję Zgromadzenia Narodowego. Sprawy szczególnej wagi (obiór władcy w sytuacji braku następcy, zmiana konstytucji, zmiany terytorium państwa) rozstrzygać miało Wielkie Zgromadzenie Narodowe o podwójnej liczbie deputowanych. Władzę wykonawczą sprawować miała rada ministrów.