Głową państwa był książę, który dowodził siłami zbrojnymi, miał prawo rozwiązywania Zgromadzenia Narodowego, zatwierdzania ich ustaw, zwoływania kolejnych wyborów, mógł odwoływać rząd lub poszczególnych ministrów. Zgromadzenie Narodowe kontrolowało działalność rządu, opracowywało ustawy, nadzorowało realizację zatwierdzonego budżetu.
Konstytucja gwarantowała równość wszystkich obywateli wobec prawa i wprowadzała obowiązek szkolny, jak również obowiązek powszechnej służby wojskowej (w praktyce dotyczył mężczyzn). Gwarantowana była również wolność wyznania, z tym, że prawosławie otrzymało status religii państwowej i dominującej. Poza pierwszym księciem władcy kraju mieli należeć do Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego. Zachować on miał dotychczasową nazwę (Egzarchat Bułgarski) i strukturę, to zaś oznaczało, że Święty Synod Kościoła miał mieć siedzibę w Sofii, zaś zwierzchnik – w Konstantynopolu.
W teorii konstytucja tyrnowska pozostawała w mocy do 1947, gdy zastąpiono ją nową ustawą zasadniczą. Faktycznie została zawieszona kilkanaście lat wcześniej, w 1934, po zamachu stanu dokonanym przez wojskową organizację Zweno. Co prawda utworzony przez Zweno rząd utrzymał się jedynie kilka miesięcy, jednak car Borys III po odzyskaniu władzy nie przywrócił ustroju demokratycznego przewidywanego w konstytucji tyrnowskiej.
Przypisy
Linki zewnętrzne Treść konstytucji
tyrnowska tyrnowska Kategoria:Historia Bułgarii