Pieśni leelo odróżnia od tradycyjnych bałtycko-fińskich pieśni runicznych i estońskich pieśni regilaul sylabiczna nieregularność partii solowych i polifonicznego chóru złożonego z partii niskich (torrõ) i jednej partii wysokiej (killõ). Tak jak w pieśniach regilaul, chór powtarza ostatnie wersy partii solowej. mały Śpiewaczki występują w tradycyjnych strojach ludowych. Strój składa się z białej koszuli zdobionej haftem krzyżykowym w różnych odcieniach czerwieni, ciemnej wełnianej sukni bez rękawów, paska, barwnego fartucha i przepaski na głowę. Całość dopełnia srebrna biżuteria w formie licznych łańcuszków i wielkiej srebrnej broszy w kształcie tarczy, noszonej przez zamężne kobiety. Całkowita waga srebrnych ozdób może dochodzić do 4-6 kg.
Śpiew bazujący na improwizacji wymaga doskonałej znajomości języka seto i tradycji śpiewania. Najbieglejsze w śpiewie kobiety nazywane są z uwagi na swoje umiejętności „matkami pieśni” (lauluimä). Najlepsze potrafią ułożyć pieśni złożone z 10-20 tys. rymów. Pierwszy film w języku seto „Taarka” w reżyserii Ainego Mäeotsa poświęcony jest jednej z najsławniejszych „matek pieśni” – Hilany Taarki. W 1986 roku we wsi Obinitsa stanął pomnik ku czci „matek pieśni”.