Fragment apelu Brytów brzmi w oryginale: Ponieważ Rzymianie nie przybyli Brytom z pomocą, oni sami musieli sobie poradzić z najeźdźcą.
Interpretacje Informacje Gildasa na temat apelu stanowią mniej istotną część, wplecioną w narrację o charakterze potępiającym, skierowaną przeciwko Brytom, co nasuwa przypuszczenie, iż sam apel ma charakter bardziej hiperboliczny niż rzeczywisty. Możliwe jest to tym bardziej, że Gildas korzystał ze źródeł wywiedzionych z tradycji ustnej. Ówczesny obraz porzymskiej Brytanii ukazanej jako „twierdza” oblężona przez barbarzyńców, nie znajduje potwierdzenia w ustaleniach współczesnej archeologii. Relacja Gildasa nie musi mieć zatem wiele wspólnego z rzeczywistością i może być wynikiem retorycznego zabiegu kronikarza. Gildas opisuje Brytów jako winnych swego nieszczęścia wskutek popełnionych grzechów. Ponadto według jedynego współczesnego tym wydarzeniom źródła opisującego najazd brytyjski – zapisu w Kronice gallijskiej z 452, wojna pomiędzy plemionami anglosaskimi a Brytami rozpoczęła się w 442, co wskazywałoby, iż konflikt pomiędzy najeźdźcami zza morza a tubylcami trwał już przed wysłaniem rzekomej odezwy. Jedynym faktem, który mógłby świadczyć o prawdomówności Gildasa, są odwiedziny świętego Germanusa w Brytanii w 446 lub 447.