około 1594 roku), nota bene mąż Bohdany, córki Michała Mścisławskiego; Po Jaszce obszerne dobra, których częścią był Boczejków, odziedziczył jego syn, Szymon Jamontowicz-Podbereski. Po jego bezpotomnej w 1540 roku śmierci majątek stał się przedmiotem sporu sądowego między wdową po nim, Fiedką, a siostrą – Julianną. W 1542 roku zapadł wyrok na korzyść Julianny i jej synów, książąt: Grzegorza Jakowlewicza Podbereskiego, marszałka orszańskiego (który stał się właścicielem Boczejkowa) i Iwana. W tym czasie część Boczejkowa była własnością Andrzeja Nikodemowicza Ciechanowieckiego. Po śmierci Grzegorza (w 1585 roku) cały Boczejków stał się własnością Andrzeja Ciechanowieckiego.
Od 1507 roku (według wersji 1.) lub od 1585 roku (według wersji 2.) aż do rewolucji październikowej Boczejków był w rękach rodziny Ciechanowieckich*. Wieś została zdewastowana przez Rosjan w czasie wojen o Inflanty (1558–1583). W 1626 roku istniał tu dwór obronny (z częstokołem i fosą). We wsi mieszkało 79 męskich dusz. W tym roku Stanisław Ciechanowiecki (jedyny syn Andrzeja), stolnik orszański, oddał majątek w arendę ks. Emmanuelowi Kantakuzenowi. Kolejnym właścicielem Boczejkowa i innych wsi klucza był syn Stanisława, Krzysztof Ciechanowiecki (zm. w 1655 roku), kasztelan mścisławski, wojewoda miński.