W XVIII wieku we wsi istniały liczne zakłady przemysłowe, m.in. duży folusz, wytwórnie broni, mebli, szkła, cegielnia, garncarnia i gorzelnia. Po II rozbiorze Polski w 1793 roku dobra te, wcześniej należące do województwa połockiego Rzeczypospolitej, znalazły się na terenie powiatu lepelskiego guberni witebskiej Imperium Rosyjskiego.
Synem Józefa był Stanisław (zm. w 1848 roku), kolejny właściciel majątku. Za czasów jego gospodarowania, 11 lipca 1812 roku w pałacu boczejkowskim zatrzymał się Napoleon Bonaparte w czasie jego inwazji na Rosję. Jednak Stanisław nic nie wiedział o wizycie i nie był wtedy obecny w swoim pałacu. Nikt Napoleona nie przyjął, poza administratorem, co wzbudziło niezadowolenie imperatora. W latach 20. XIX wieku car Mikołaj I planował wybudować we wsi potężną fortecę obronną, jednak plany te nigdy nie zostały zrealizowane.
Spadkobiercą Stanisława był jego syn Rudolf (zmarły w młodości w 1848 roku), a po nim – brat Rudolfa, Paweł (1815–1888), marszałek szlachty lepelskiej. Za jego czasów Boczejków stał się jednym z największych ośrodków kultury polskiej na wschodniej Białorusi. W 1852 roku we wsi mieszkało 136 mężczyzn, a w 1897 roku – już 722 osoby, w znacznej mierze pochodzenia żydowskiego.