Józef Szeląg ps. „Biały” (ur. 5 listopada 1895 w Petryłowie, zm. w maju 1942 w Warszawie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w Petryłowie, w ówczesnym powiecie tłumackim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Michała i Marii z Filopów. Uczył się w gimnazjum w Tarnopolu. Należał do Polskich Drużyn StrzeleckichMarek Gałęzowski, Szeląg Józef [w:] idem, Wierni Polsce. Ludzie konspiracji piłsudczykowskiej 1939-1947, LTW: Warszawa 2005, s. 705..

Po zakończeniu I wojny światowej wstąpił do Wojska Polskiego. Mianowany kapitanem piechoty. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 4 pułku piechoty Legionów, za co otrzymał Order Virtuti Militari.

W 1930 roku był komendantem Przysposobienia Wojskowego Czortków. 2 grudnia 1930 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 14. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 5 stycznia 1931 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1930–1932. W marcu 1932 roku, nie ukończywszy kursu, został przeniesiony do 13 pułku piechoty w Pułtusku na stanowisko dowódcy batalionu. 26 stycznia 1934 roku ogłoszono jego przeniesienie do 54 pułku piechoty na stanowisko kwatermistrza.