31 sierpnia 1935 roku został przesunięty ze stanowiska kwatermistrza na stanowisko dowódcy batalionu. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 29. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym czasie nadal pełnił służbę w 54 pp na stanowisku dowódcy II batalionu. W latach 30. pełnił funkcję zastępcy dowódcy 49 Huculskiego Pułku Strzelców w Kołomyi. Kierownik Bratniej Pomocy Zarządu Okręgu Tarnopol Związku Legionistów Polskich w 1936 rokuZwiązek Legionistów Polskich: 1936-1938 r.: sprawozdanie Zarządu Głównego Związku Legionistów Polskich, Warszawa 1938, s. 82..
Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej 1939 roku został dowódcą improwizowanego pułku „Szeląg” w ramach Grupy „Stryj” gen. bryg. Stefana Dembińskiego. 21 września z resztkami pułku przedostał się na WęgryMarek Gałęzowski, Szeląg Józef [w:] idem, Wierni Polsce.., s. 707.. Pełnił funkcję komendanta obozu dla polskich żołnierzy w mieście Léva. W nocy z 14 na 15 marca 1941 roku zbiegł z obozu. Pracował następnie w Towarzystwie Węgiersko-Polskim w Budapeszcie. Działał w Bazie „Bolek” ZWZ, równocześnie należał do piłsudczykowskiego Obozu Polski Walczącej, dla którego dzięki swoim znajomościom w Budapeszcie oddał znaczne usługi organizacji, m.in. ułatwił kontakty z Towarzystwem Węgiersko-Polskim.