Model elektryczny oraz jego warianty Model elektryczny, którego pierwsze przesłanki zostały odkryte przez Kristiana Birkelanda, został po raz pierwszy zaproponowany w latach 70. XX wieku przez Ralpha Juergensa. W modelu tym Słońce pełni rolę dodatniej anody w obwodzie elektrycznym, którego Układ Słoneczny jest częścią. Energia Słońca przynajmniej częściowo pochodziłaby nie z reakcji termojądrowych wywołanych ciśnieniem w jądrze, a z prądu płynącego w ramieniu Galaktyki. Model proponuje wyjaśnienie ogrzewania korony słonecznej, przedstawiając ją jako plazmę w trybie żarzenia (fotosfera jest plazmą w trybie łuku elektrycznego).
Model stałej powierzchni opiera się na analizie obrazów z satelitów takich jak SOHO, TRACE i Yohkoh i radzi sobie z wyjaśnieniem obserwowanych struktur powierzchni. Zakłada on, że Słońce posiada stałą, przewodzącą prąd elektryczny, powierzchnię z ferrytowego żelaza, nad którą znajduje się płynna warstwa plazmy fotosferycznej. Słońce ma według niego być pokryte szeregiem warstw plazmy: wapnia, krzemu, neonu, helu i wodoru.