Położony pośrodku masywu Andów na szerokości geograficznej 41°, Tronador jest częścią alpejskiego krajobrazu z fiordami, jeziorami polodowcowymi i U-kształtnymi dolinami. Kształtowanie obecnego krajobrazu miało miejsce w okresie ostatniego zlodowacenia, kiedy cały obszar był pokryty przez lądolód patagoński. Wulkan rósł w czasie glacjałów i interglacjałów w okresie plejstocenu, jednak praktycznie wygasł w końcu środkowego plejstocenu ok. 300 tys. lat temu z powodu przesunięcia się aktywnego frontu południowej strefy wulkanicznej, do której należyMauricio Mella, Jorge Muñoz, Mario Vergara, Erik Klohn, Lang Farmer, Charles R. Stern Petrogenesis of the Pleistocene Tronador Volcanic Group, Andean Southern Volcanic Zone, Revista Geológica de Chile.. Od tej pory zlodowacenia i inne procesy erozyjne swobodnie kształtowały górę bez nowych erupcji lawy lub materiałów piroklastycznych. Tak jak w przypadku sąsiedniego wulkanu Lanín, Tronador jest zbudowany głównie z bazaltów i przeżył spadek aktywności, podczas gdy na zachód od nich rosły wulkany Osorno i Calbuco.