otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego i przeniesienie na Uniwersytet Łódzki. W 1954 r. Rada Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Łódzkiego jednomyślnie wystąpiła o nadanie mu tytułu profesora zwyczajnego, ale Zahorski krytycznie oceniał swój ówczesny dorobek naukowy i uznał, że zasługuje na ten tytuł dopiero w 1960 roku po rozwiązaniu znanego problemu Kołmogorowa. W 1970 roku przeniósł się do Gliwic i rozpoczął pracę w Instytucie Matematyki Politechniki Śląskiej, gdzie pracował do momentu przejścia na emeryturę w 1984 roku.
Miał 11 doktorantów. Do jego uczniów i współpracowników należeli m.in. profesorowie: Jan Stanisław Lipiński, Tadeusz Świątkowski, Władysław Wilczyński, Mirosław Filipczak, Tadeusz Tietz. Brał udział w wielu międzynarodowych kongresach matematycznych. Był radnym Dzielnicowej Rady Narodowej Łódź-Górna, członkiem Komisji Oświaty, delegatem na Walne Zgromadzenie Polskiego Towarzystwa Matematycznego. W latach 1951–1953 i 1959–1961 był prezesem Oddziału Łódzkiego PTM, 1975–1977 członkiem Zarządu Głównego PTM. 3 września 1993 Walne Zgromadzenie PTM nadało mu godność członka honorowego.
Nagrody i odznaczenia W 1946 roku dostał nagrodę PTM im.