Maszyna miała charakteryzować się możliwością operowania z lotnisk o ubogiej lub żadnej infrastrukturze lotniskowej i być zdolna do działań w trudnych warunkach klimatycznych, charakteryzujących się bardzo wysoką wilgotnością i temperaturą powietrza, co miało związek z intensywnym zaangażowaniem Stanów Zjednoczonych w konflikt w Wietnamie. Maszyna miała też osiągać prędkość przelotową rzędu 900 km/h lub więcej, maksymalny pułap lotu rzędu 9000 - 10500 m i zasięg 3700 km. Samolot miał być zdolny do przyjęcie na pokład 40 pacjentów ambulatoryjnych lub 30 na noszach. 31 sierpnia 1967 roku zwycięzcą ogłoszono maszynę DC-9. Wstępnie zamówiono osiem samolotów. Maszyna otrzymała nazwę własną Nightingale, na cześć Florence Nightingale, angielskiej pielęgniarki, która stworzyła podstawy nowoczesnego pielęgniarstwa. Do celów ewakuacji medycznej przebudowano pasażerskie DC-9-32. Wstawiono nowe, duże drzwi o szerokości 3,45 m z rampą hydrauliczną ułatwiającą załadunek pacjenta na noszach. Wnętrze przystosowano do przewozu 40 pacjentów ambulatoryjnych, mogących lecieć w pozycji siedzącej oraz 40 pacjentów na noszach. Dodano przedział intensywnej terapii oraz niezbędne wyposażenie, takie jak kuchenka i toalety.