Recepcja Jako drugi syn Antoni Ulryk z królewskiego rodu Welfów nie był przeznaczony na panującego władcę. Kolejnym potomkom możnych rodzin pozostawała zawsze kariera duchowna lub wojskowa. On został zawodowym oficerem, cechując się wszystkimi ku temu potrzebnymi cnotami. Wśród szlachty z rozbitych na dzielnice Niemiec rozwijające się dynamicznie Imperium Rosyjskie dawało nadproporcjonalne możliwości rozwoju kariery i zdobycia własnej fortuny. Zatem jego los nie byłby wcale wyjątkowym, gdyby nie koligacje rodzinne, dzięki którym został wyznaczony na ojca przyszłego cara Rosji.
Nie był silną postacią polityczną, ani nie był w stanie stworzyć własnego stronnictwa politycznego w kraju, gdzie był ledwie politycznym statystą. Jednym z powodów, dla którego władcy Rosji chętnie zaciągali niemieckich najemników, było właśnie osobista lojalność oraz brak powiązań z lokalnymi ambitnymi możnowładcami, co czyniło ich biernym narzędziem sprawowania władzy. Jednakże właśnie ten brak powiązań z lokalnymi graczami politycznymi oraz brak poczucia jedności z narodem okazały się czynnikami utrudniającymi utrzymanie się „rodzinie Brunszwickich” u władzy.