Główne założenia „cebulowego modelu szczęścia” mały|240px|Prof. Janusz Czapiński i Edwin Bendyk podczas debaty „Dzieci Sieci”, zorganizowanej w Starym BUW Uniwersytetu Warszawskiego (wrzesień 2010) W roku 1989 Janusz Czapiński zaproponował „cebulowy model szczęścia” – wprowadził pojęcie „cebuli dobrostanu”, w której wyróżnia się trzy warstwy: wola życiaPoszukiwania odpowiedzi na pytania o istotę woli życia i o sens życia dominują od starożytności w różnych systemach filozoficznych i religijnych; zob. m.in.: Epikureizm, Conatus Hobbesa, Élan vital, Spinoza, Friedrich Foerster, Arthur Schopenhauer i Antynatalizm#Następstwo zaprzeczenia woli życia, Friedrich Nietzsche. – niemal całkowicie trwała wewnętrzna część „cebuli”, podstawowe stabilne odczucie, uwarunkowane genetycznie (obiektywne), charakteryzujące wszystkie żywe organizmy (u człowieka nie zawsze uświadomione) ogólny dobrostan psychiczny (subiektywny) – stan w umiarkowanym stopniu zależny od zmian obiektywnych warunków (niewielki wzrost lub spadek), zmieniający się pod wpływem różnorodnych okoliczności życiowych, związany ze świadomą oceną jakości życia (wrażenia i nastroje, poznawcze sądy, dotyczące zadowolenia i spełnienia, w tym przede wszystkim poczucie sensu życia, satysfakcje – miary hedonistyczne i eudajmonistyczne);