Węgierska tradycja historyczna przechowana przez średniowieczną literaturę kronikarską (na przykład Gesta Hungarorum i Gesta Hunnorum et Hungarorum) postrzegała ludy tureckie jako najbliższych krewnych Węgrów. W ślad za tą tradycją, podobnie jak Csoma Sándor Kőrösi i inni, spodziewał się odkryć pochodzenie Węgrów.
Z pomocą finansową Węgierskiej Akademii Nauk jesienią 1861 wyruszył w drogę do Azji, ażeby poszukiwać śladów Węgrów. Pod imieniem Rasida Effendiego wyruszył z Konstantynopola w stroju sunnickiego derwisza. Dotarł do Teheranu, gdzie przyłączył się do wracającej z Mekki grupy pielgrzymów. Z nimi przejechał pustynie Azji Środkowej, Erzurum, będące miejscami ich postojów Tebriz, Zandżan, Kazwin, później przez Isfahan, Sziraz. W 1863 dotarł do uzbeckiego Chorasanu, gdzie jeszcze u chana na przyjęciu odegrał z sukcesem rolę Rasida Effendiego. Kiedy poprzez Bucharę dotarł do Samarkandy, wzbudził podejrzenie miejscowego emira, ale w czasie ponad półgodzinnego wypytywania udało mu się go jednak przekonać o swojej prawowierności i w końcu obładowawszy go prezentami, wyprawiono go w drogę. Po tym pożegnał w Heracie towarzyszy podróży i skierował się do Konstantynopola.