Z upływem czasu rozwój nauki pokazał jednak, że Vámbéry pod wieloma względami był o wiele bliższy prawdzie niż ugrofiniści, a uralskie/ugrofińskie językoznawstwo historyczne również przeszło bardzo poważne przeobrażenia.
Ugrofiniści z Akademii i z Uniwersytetu (Pál Hunfalvy, József Budenz, Ferdinánd Barna itd.) nie podchodzili z entuzjazmem do teorii Vámbéryego. Gwałtowność dosięgających go i jego teorii ataków jest jednak zaskakująca w świetle tego, że Vámbéry nigdy nie przeczył istnieniu związków między ludami madziarskimi a fińskimi, za możliwie równie blisko ze sobą spokrewnione uważał ludy i języki (od fińskich przez węgierskie po tureckie) nazywane przez niego wcześniej turańskimi, później w ślad za zmianą międzynarodowej terminologii specjalistycznej, uralo-ałtajskimi. Ataki prowadzone w ojczyźnie przeciwko Vámbéryemu sprawiły mu zawód. Jego działalność znalazła jednak szerokie uznanie międzynarodowe. Jego dzieła ukazały się w języku angielskim, niemieckim i francuskim, liczne towarzystwa naukowe, między innymi także Royal Geographical Society, wybrały go na honorowego członka.