Na dodatek w języku węgierskim znajduje się duża liczba (co najmniej 300-400) słów o rdzennie tureckiej proweniencji i jeszcze o wiele więcej z pewną albo możliwą do przyjęcia turecką etymologią.
Vámbéry i jego zwolennicy („turkiści”) wskazywali, że ugrofinistyczna odpowiedź, zapożyczenia z języków turkijskich/tureckich, jest nazbyt upraszczającym wyjaśnieniem faktycznej sytuacji i etniczne oraz językowe mieszanie się, stapianie się ugrofińskojęzycznych i tureckojęzycznych elementów ludnościowych jest o wiele bardziej realnym scenariuszem, możliwym dzięki podobieństwu lingwistyczno-strukturalnemu języków uralo-ałtajskich.
O wojnie ugryjsko-tureckiej można powiedzieć, że była to zdecydowanie bardziej – niepozbawiona wydźwięku politycznego – naukowa walka o prestiż niż faktyczna uczona wymiana idei. Bezowocnej dyskusji nigdy odpowiednio nie zamknięto, po prostu zamarła, ponieważ Vámbéry i jego zwolennicy po długich zmaganiach zaprzestali niemającego perspektyw sporu. Vámbéry z biegiem lat wielokrotnie modyfikował swoją teorię, ale przy językowym i etnicznym przenikaniu się wytrwał do samego końca. Ugrofińscy komparatyści stanowczo odrzucali nie tylko fakt mieszania się czy stapiania się języków, ale nawet zasadniczą jego możliwość i obstawali przy binarnym modelu drzewa genealogicznego.