Tytuł profesor zwyczajne uzyskała w 1987. Od 1956 do 1992 pracowała w Katedrze Archeologii Śródziemnomorskiej (następnie Instytucie Archeologii UW). W latach 1981–1987 była wicedyrektorką Instytutu. W latach 1958–1961 wykładała na pół etatu na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej. Była członkinią Komitetu Nauk o Kulturze Antycznej PAN i International Association for Classical Archaeology. Kierowała Ośrodkiem Badań Archeologicznych UW – Novae. Pełniła funkcję redaktorki naukowej rocznika „Novensia” i przewodniczącej rady naukowej OBA.

Jej zainteresowania naukowe koncentrowały się wokół: kultury egejskiej, starożytnej kultury materialnej, architektury prowincjonalno-rzymskiej, kultury Cyklad. Jej dorobek przyczynił się do rozwoju archeologii egejskiej w Polsce. Opublikowała 244 prace, w tym 9 książek, była redaktorką 11 publikacji. Wśród wypromowanych przez nią doktorów znalazł się Piotr Dyczek.

Odznaczona m.in. Orderem Odrodzenia Polski, Krzyżem Zasługi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

Pochowana na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie.