Janina Czerniatowicz z domu Maculewicz (ur. 26 marca 1903 w Wilnie, zm. 26 grudnia 1997 w Warszawie) – polska historyk, filolog klasyczny, bibliotekarka.
Życiorys Naukę szkolną rozpoczęła w Wilnie, kontynuowała w Petersburgu, Odessie, Płocku i Warszawie. Szkołę średnią ukończyła w 1922 r. w Warszawie. Tu w 1922 r. wyszła za oficera WP Józefa Leona Czerniatowicza (ppłk piechoty II RP, legionista). W 1924 r. podjęła studia w zakresie filologii klasycznej na Uniwersytecie Warszawskim. W 1933 r. uzyskała doktorat na podstawie rozprawy Komizm w twórczości Menandra (publikacja w 1934). W latach 1937–1939 pracowała w Bibliotece Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Po zamknięciu Biblioteki w grudniu 1939 r. pracowała w Bibliotece Miejskiej oraz lekarskiej w Wilnie. W czasie wojny, od 1941 r. na polecenie Delegatury Rządu Polskiego w Londynie na Okręg Wileński podjęła pracę konspiracyjną w Urzędzie Pracy w Wilnie. W 1945 r. repatriowała się na krótko do Białegostoku, a następnie do Warszawy i rozpoczęła pracę w Bibliotece Uniwersyteckiej, następnie pracowała w Naczelnej Dyrekcji Bibliotek w Ministerstwie Oświaty. Po utworzeniu Państwowego Instytutu Książki (PIK) w Łodzi od 1948 do 1949 była jego pracowniczką oddelegowaną do pracy w Warszawie. Po likwidacji PIK w 1949 r.