została zatrudniona w Bibliotece Narodowej, początkowo w Instytucie Bibliograficznym, gdzie zajmowała się bibliografią artykułów z czasopism. W 1951 r. została kierowniczką Działu Bibliografii Bieżącej Specjalnej, a od 1952 do 1972 r. (do emerytury) kierowała Zakładem Katalogów Centralnych. Zainicjowała wydawanie „Centralnego Katalogu Książek Zagranicznych. Nowe Nabytki w Bibliotekach Polskich” oraz „Centralnego Katalogu Bieżących Czasopism Zagranicznych”. W latach 1947–1952 prowadziła lektorat języka greckiego na Uniwersytecie Warszawskim, a od 1954 r. pracowała także w Zespole Odrodzenia Komitetu Historii Polskiej Akademii Nauk. W 1956 r. habilitowała się na Uniwersytecie Warszawskim na podstawie rozprawy Z dziejów grecystyki w Polsce w okresie Odrodzenia. W tym samym roku uzyskała tytuł docenta w Bibliotece Narodowej.

Naukowo zajmowała się recepcją kultury greckiej w Rzeczypospolitej XVI i XVII w. oraz historią książki. W obu dyscyplinach miała znaczące osiągnięcia, dokumentowane w publikacjach. Publikowała na łamach czasopisma „Eos”, wydawanego przez Polskie Towarzystwo Filologiczne.

W ramach Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich zorganizowała Komisję Katalogów Centralnych.