Jakob Kabrun (ur. 9 stycznia 1759 w Gdańsku, zm. 24 października 1814 tamże) – kupiec gdański, dyplomata Saksonii i Księstwa Warszawskiego.
Życiorys Urodził się jako syn Jakoba Kabruna, właściciela rafinerii cukru trzcinowego, eksportera zboża i drewna. Po upadku firmy ojca młody Jakob podjął w 1780 pracę w William Josua und James Kenworthy, angielskiej firmie działającej w Gdańsku, a zajmującej się hurtowym handlem zbożem. Z jej ramienia w latach 1785–1786 podróżował w interesach do Holandii i Anglii. W 1790 został wspólnikiem firmy, a w 1800 jej jedynym właścicielem. W 1803 sprowadził z Niemiec i zatrudnił tkaczy adamaszku. Właściciel statków handlowych „Britannia” (poj. 330 łasztów) i „Caledonia” (poj. 320 łasztów). Jego kontakty handlowe sięgały Buenos Aires. Dzięki intratnym operacjom handlowym stał się jednym z najzamożniejszych gdańszczan. Mieszkał w kamienicy przy ulicy Długiej 9 i posiadał rezydencję w Młyniskach. Był właścicielem kolekcji obrazów i sztychów głównie z XVII i XVIII wieku. W 1799 zainicjował i częściowo sfinansował powstanie nowego budynku Teatru Miejskiego. Był członkiem delegacji gdańskiego kupiectwa biorącej udział w negocjacjach z Napoleonem Bonaparte (1 czerwca 1807). Pełnił funkcję rezydenta Saksonii i Księstwa Warszawskiego w Gdańsku (1809-1810).