Łącznie podczas operacji RAF stracił 40 maszyn: 23 Lancastery, 15 Halifaxów i 2 Stirlingi.
Od końca 1943 zaczęto na szerszą skalę wyposażać w ten system samoloty, a w 1944 stosowano go już w co trzecim niemieckim myśliwcu nocnym. Wraz ze wzrostem liczby instalacji zaczęto stosować potężniejsze 30 mm działka MK 108, takie same jak w samolocie Heinkel He 219. Ostateczna wersja myśliwca nocnego Messerschmitt Me 262, Me 262B-2 również była wyposażona w ten system, jednak do końca wojny nie zbudowano żadnego egzemplarza.
Podobne systemy testowano także w myśliwcach dziennych, do najbardziej znanych należy Sondergerät 113A, znane szerzej jako Jägerfaust.
Atak Uzbrojenie Schräge Musik nie było pozbawione wad. Zasadniczą wadą była mała celność w przypadku, gdy różnica prędkości bombowca i myśliwca była duża. Pilot musiał w takim wypadku mieć bardzo dobry refleks, by w odpowiednim momencie nacisnąć spust. Rozwiązano ten problem stosując komórkę fotoelektryczną, która automatycznie odpalała pociski, gdy myśliwiec przelatywał pod celemFotokomórka. Urządzenie tego typu, nazwane „Zossen”, opracowano w zakładach AEG w Neustadt. Po raz pierwszy zastosowano je na lotnisku w Werneichen pod Berlinem w połowie 1944, celem była płachta materiału rozwieszona między dwoma balonami.