Walki o Żnin – trzydniowe walki powstańców wielkopolskich z siłami pruskimi, do których doszło w dniach 10–12 stycznia 1919 w Żninie.

Władza polska powróciła do Żnina 1 stycznia 1919, kiedy to na ratuszu wywieszono biało-czerwoną flagę. Powyższe było skutkiem wcześniejszych przygotowań prowadzonych przez tajny czteroosobowy Komitet Obywatelski w składzie: por. Kazimierz Rychlewski, Wojciech Jączyński (lekarz), Michał Kolasiński (robotnik), Władysław Balski (piekarz). Komitet ten ściśle współpracował z komendantem Powiatowej Rady Ludowej – porucznikiem Lerchenfeldem. Dzięki przygotowaniom zbrojnym i pomocy oddziału przybyłego z Cerekwicy, opanowano miasto w południe pierwszego dnia stycznia 1919. Komendanturę objął Kazimierz Rychlewski. Z uwagi na strategiczne położenie miasta i plany niemieckie odcięcia Wielkopolski od ziem byłego zaboru rosyjskiego, Niemcy podjęli 10 stycznia próbę odbicia Żnina z rąk polskich. Do miasta wkroczył oddział Grenzschutzu pod dowództwem porucznika Eckerta (Detachement Eckert). Plan niemiecki był bardzo czytelny dla wojska polskiego, w związku z czym oddziały polskie zmobilizowały się do kontrnatarcia, mimo tego, że działały bez jednolitego kierownictwa (naczelne dowództwo powstańcze sformowało się dopiero 11 stycznia w Poznaniu).