Na Żnin wyruszyły dwie grupy powstańców – jedna z Damasławka (pod dowództwem kapitana Jana Tomaszewskiego), a druga z Gniezna (tą dowodził sierżant Marceli Cieślicki). Do najostrzejszych walk doszło 11 stycznia przed południem, kiedy to do miasta przybyły posiłki niemieckie z Szubina pod dowództwem porucznika Arno Mantheya. Siły niemieckie wspomagane były również przez pociąg pancerny, co jednak nie doprowadziło do uzyskania przez nie przewagi. Kiedy wieczorem 11 stycznia, Polacy zaatakowali Szubin, porucznik Manthey wycofał się ze Żnina by bronić swoje rodzinne miasto. Pozostałe niemieckie oddziały wycofały się w nocy. Rano 12 stycznia miasto zostało zajęte przez Polaków, z których zginęło 32 (sierżant Cieślicki został ciężko ranny). W trakcie walk zdobyto pociąg pancerny, co upamiętnia pomnik pod RynarzewemAndrzej Gordon, Zakończone zwycięstwem, w: Poznaj swój kraj, nr 5/1989, s.12–13, .
Przypisy
Żnin Żnin Kategoria:Historia Żnina