Istniały dwa warianty konfiguracji uzbrojenia na okrętach. Pierwsza czwórka uzbrojona została w jedną podwójną i jedną pojedynczą wyrzutnię kalibru 350 mm, na kolejnych zaś zamontowano dwie pojedyncze wyrzutnie kalibru 457 mm. W obu przypadkach okręty zabierały 6 zapasowych torped.

Późniejsze modyfikacje W 1908 roku okręty typu Ukraina zostały przystosowane do trałowania i stawiania min, których mogły zabierać 16 sztuk.

W 1907 roku dowódca dywizji kontrtorpedowców Floty Bałtyckiej – kontradmirał Nikołaj Essen zwrócił uwagę, iż niszczyciele o wyporności 500–600 ton posiadają artylerię okrętową tego samego kalibru, co torpedowce o wyporności 350 ton. Stało się to podstawą do złożenia zamówienia na nową artylerię większego kalibru, która na okrętach typu Ukraina została zamontowana w 1910 roku. Armata morska 102 mm po zamontowaniu na okrętach mogła wystrzeliwać 10 pocisków na minutę na odległość około 9600 metrów (na okrętach magazynowano 300 lub 330 jednostek amunicji). Oprócz dwóch armat 102 mm, na okrętach zamontowano także pojedyncze działko kalibru 37 mm i 4 Maximy. Pod wpływem doświadczeń z I wojny światowej w 1916 roku zdecydowano się na wstawienie trzeciego działa 102 mm kosztem rufowej wyrzutni torped.