Emalienowa, która okazała się nieskuteczna i stanowiła jedną z ostatnich walk na Grodzieńszczyźnie); na Podlasiu 24 września 1863 pod Konstantynowem; na Lubelszczyźnie 31 grudnia 1863 pod Małą Bukową. Po przegranej walce pod Rutką Korybutową na Podlasiu z 19 stycznia 1864 przedostał się do Galicji 1 lutego 1864, a następnie wyemigrował do Francji. Został awansowany do stopnia majora piechoty 24 marca 1864.

W Paryżu był zatrudniony w biurze kolejowym na przełomie 1867/1868. Pod koniec 1868 wskutek stanu zdrowia przedostał się do Wielkopolski pod zaborem pruskim, a w marcu 1869 przybył na tereny polskie w zaborze austriackim. Przez kilka miesięcy był zatrudniony w budowie kolei Tarnopol-Podwołoczyska, a w sierpniu 1869 został przyjęty do służby krajowej. Od 1872 przez ponad 40 lat był inżynierem Wydziału Krajowego w okręgowych drogach krajowych w Stanisławowie. W tym mieście był założycielem i przez 17 lat prezesem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, a po ustąpieniu otrzymał tytuł prezesa honorowego. Pełnił także funkcję prezesa okręgu VII stanisławowskiego oraz w ogólnokrajowym Związku Towarzystw Gimnastycznych „Sokół” został zastępcą wydziałowego z przeznaczeniem do funkcji wydziałowego.