Od 1898 do 1912 był członkiem zwyczajnym Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie.
Według stanu z 1903 kierował delegacją w Stanisławowie zarejestrowanego w 1888 Towarzystwo Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania roku 1863/64 z siedzibą we Lwowie. Czyny powstańcze Antoniego Barancewicza opisał Bronisław Szwarce w książce pt. W czterdziestą rocznicę powstania styczniowego, 1863-1903. W 1903 Antoni Barancewicz wydał publikację wspomnieniową pt. Ostatnie dnie konnego oddziału litewskiego. W 40-stą rocznicę powstania styczniowego (1863-1903). Wspierał weteranów powstania i ich upamiętnienie.
Zmarł 26 stycznia 1918 we Lwowie i został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie (kwatera nr 40 powstańców styczniowych, tzw. „górka powstańcza”, rząd XII).
Jego żoną była Pelagia z domu Deskur herbu Góra Złotoskalista (1850-1917, jej pradziadkiem był pułkownik Jan Jerzy Deskur (zm. 1816)).