Artaud pozostał na nim, gdy w 936 roku monarchą został Ludwik IV Zamorski.
Po 940 Herbert II sprzymierzył się z Hugonem Wielkim i Wilhelmem I Długim Mieczem, udało im się przywrócić (wówczas już dwudziestoletniego i wyświęconego na diakona) Hugona na tron arcybiskupi, przy poparciu zwołanego przez nich synodu. Wkrótce mediacja Ottona I Wielkiego w Visé i szantaż względem monarchy pozwoliły na załagodzenie sporu między władcą a jego wasalami. Ludwik uznał jego panowanie duchowe i mianował na swego arcykanclerza. Działalność Hugona jako arcybiskupa została oceniona pozytywnie nawet przez Flodoarda, mimo że ten został oskarżony o spiskowanie przeciw Hugonowi Wielkiemu i Herbertowi II oraz wzięty na dwa lata w niewolę.
Po śmierci Herberta II w 943 roku jego terytoria zostały podzielone na skutek interwencji Ludwika IV i przy współudziale Hugona Wielkiego. Hugo jako arcybiskup Reims objął też okoliczne tereny. W 946 Ludwik IV Zamorski odbił Reims i usunął go z tronu biskupiego. Papież Agapit II początkowo wziął Hugona w obronę, ale w 948 został on ostatecznie odwołany i ekskomunikowany przez papieża, a na jego miejsce powołano Artolda. Brat Hugona i nowy hrabia Vermandois Albert, został sojusznikiem Ludwika IV i nie dążył do przywrócenia status quo.