W przeciwieństwie do swojego wojowniczo nastawionego ojca, Borrell II prowadził przede wszystkim działania dyplomatyczne (początkowo poprzez brata), lawirując między dwoma potężnymi sąsiadami Frankami i Maurami. W 970 roku wysłał również emisariuszy do Rzymu, aby spotkali się zarówno z cesarzem Ottonem I Wielkim, jak i papieżem Janem XIII. Podczas jego panowania stoczono dwie bitwy; w obydwu przegrał. W 961 roku napadł na niego muzułmański władca Al-Hakam II. Drugą walką był pojedynek koalicji Borrella II, hrabiego Katylii Fernana Gonzáleza, króla Leónu Sancho I Grubego oraz króla Nawarry Garcii I Sancheza z Al-Hakamem II pod Zaragozą w 965. Poza tym Borrell II starał się wysyłać emisariuszy i do Abd ar-Rahman III w Kordowie (w latach 950, 966, 971 i 974), i do Franków. Dzięki temu zawarł pokój z muzułmanami i zarazem uwolnił się od podległości Francji. Traktat ten złamał jednak Al-Mansur, faktyczny władca Al-Andalus, który najechał i złupił Barcelonę w 985 roku, porywając wielu jej mieszkańców. Hrabia wysłał prośbę o wsparcie militarne do ówczesnego króla Franków Lotara, który obiecał go wspomóc, jednak miał najwyraźniej za mało wojsk do realnego wsparcia. Kolejna prośba wysłana do nowego władcy Hugo Kapeta spotkała się z obietnicą pomocy, jeśli Borrell będzie posłuszny raczej jemu niż muzułmanom (Iszmaelitom).