Friedrich Wilhelm von Sivers (czasami występujący jako Sievers, (transkrypcja: Fridrich Wilgielm/Fiodor Fiodorowicz/Tieodor Tieodorowicz fon Siwiers); ur. 26 lipca 1748, zm. 25 grudnia 1823 w Ranzen, gubernia inflancka) – wojskowy w stopniu generała majora i działacz państwowy Imperium Rosyjskiego w randze tajnego radcy, marszałek szlachty, gubernator w guberniach kurlandzkiej i wołyńskiej, senator. Działał na rzecz poprawienia losu chłopów w guberniach bałtyckich, co zaowocowało uchwaleniem ustawy chłopskiej w 1804 roku. Ostatnią pełnioną przez niego funkcją publiczną był urząd rewizora w guberni wołyńskiej, gdzie prawdopodobnie został otruty.
Życiorys Urodził się 26 lipca 1748 roku w rodzinie inflanckich ziemian. Swoją karierę rozpoczął w 1764 roku od służby w rosyjskiej armii. Jako adiutant pułkowy i sztabowy (od 1767 roku) przy generale-majorze Piotrze Apraksinie brał udział w walkach przeciwko konfederacji barskiej. W czasie tej kampanii uczestniczył w zakończonym sukcesem oblężeniu Baru (1768 rok) i w zajęciu Krakowa w 1769 roku. W następnym roku przeszedł na front wojny z Imperium Osmańskim, walczył między innymi na Krymie. Służbę wojskową zakończył 6 września 1786 roku jako pułkownik.