Udzielał się w organach samorządowych rycerstwa inflanckiego. Od 3 grudnia 1789 roku piastował funkcję marszałka powiatu wolmarskiego, zaś od 2 grudnia 1792 roku marszałka gubernialnego. Urząd ten sprawował 5 lat, z przerwą w pierwszej połowie 1797 roku. Przyczynił się w tym czasie do zniesienia namiestnictwa i przywrócenia stanowiska gubernatora inflanckiego. Od 1797 do 1816 roku pełni też urząd landrata, wtedy też po raz ostatni awansowano go na wyższy stopień wojskowy – generał-majora (IV ranga). Głównym zagadnieniem, którym zajmował się w pierwszym dziesięcioleciu XIX wieku, była kwestia chłopska. Widział potrzebę poprawy sytuacji ludności wiejskiej, a nawet – co szczególnie nie podobało się większości z ziemian – wychodził z inicjatywami w tym kierunku. Zwieńczeniem jego (i jego stronników) zabiegów było wydanie ustaw chłopskich z 20 lutego 1804 roku. Zakładały one, że chłopi nie są przypisani do osoby pana, lecz do ziemi. W związku z tym nie wolno już było ich sprzedawać, a ich przejście pod nowe zwierzchnictwo następowało wraz ze sprzedażą ziemi. Jednak ustawa, wraz z uzupełnieniem z 28 lutego 1809 roku, nie zaspokajała w pełni dążeń chłopów łotewskich i estońskich – nie znosiła ona bowiem całkowicie poddaństwa, a jedynie zmieniała jego formę.