Miał okazję osobiście poznać cesarza Aleksandra I. Wziął udział w uroczystościach koronacyjnych roku, w czasie których władca potwierdził wszystkie przywileje bałtyckiego rycerstwa. Miał nawet zostać przyjacielem Aleksandra, na pewno zaś uzyskał jego zaufanie i aprobatę. Poskutkowało to nominacją na urząd gubernatora kurlandzkiego, na którym roku zastąpił Wilhelma von Hogguera. Jako urzędnik cywilny otrzymał rangę rzeczywistego radcy stanu odpowiadającą stopniem posiadanej przez niego randze generał-majora. Już w następnym roku została ona podniesiona do rangi tajnego radcy (III klasa cywilna), co miało związek z postawą podczas wojny z Napoleonem. Został też członkiem Senatu Rządzącego , w związku z czym przestał wykonywać obowiązki gubernatorskie. Przejął je dotychczasowy wicegubernator Emanuel von Stanecke, jednak do oficjalnej zmiany na stanowisku doszło dopiero roku(.