Mimo wszystko repudium bez podania przyczyny i tak rozwiązywało małżeństwo.
Konstytucja cesarzy Flawiusz Honoriusza i Konstansa II z 421 roku dzieliła przyczyny repudium na poważne i przeciętne (za oddalenie na podstawie tych drugich przesłanek groziły kary). Katalog ten rozszerzyli w 449 roku cesarze Teodozjusz II i Walentynian III. Po stronie męża były to przesłanki: cudzołóstwo, zabójstwo, trucicielstwo, zdrada państwa, krzywoprzysięstwo, fałszerstwo, świętokradztwo, bandytyzm lub przechowywanie bandytów, kradzież bydła, porywanie wolnych ludzi, obcowanie z kobietami lekkich obyczajów w domu, próba zabicia żony czy udowodniona chłosta wolno urodzonej. Zmiana cesarzy utrudniła jednak repudium, gdy należało chronić interes dzieci.
Kolejne reformy wprowadził w 533 roku oraz w wydanych dziewięć lat później nowelach Justynian Wielki. Rozszerzył katalog przyczyn o: doprowadzenie przez żonę do aborcji, erotyczne kąpiele z innym mężczyzną lub poszukiwanie męża, gdy pozostaje w małżeństwie. Justynian w Noweli 136 z 556 przewidywał kary za oddalenie współmałżonka bez powodu, chyba że złożył on ślub czystości (to ostatnie rozwiązanie anulował jego syn Justyn II rok po jego śmierci w Noweli 140).
Bibliografia
The Law Dictionary - What is Repudium?
Kategoria:Małżeństwo (prawo) Kategoria:Socjologia i antropologia rodziny Kategoria:Prawo rzymskie