Przedsiębiorstwo weszło w spółkę z kompanią Langrand-Dumonceau, jednak wkrótce koncern zbankrutował, André Langrand-Dumonceau przejął koncesję i rozpoczął prace konstrukcyjne samodzielnie, ale w kilka miesięcy później i on został zmuszony do przerwania prac z powodu kłopotów finansowych. W tej sytuacji 12 kwietnia 1869 Najwyższa Porta wycofała się z projektu, a koncesję na 99 lat przekazała niemieckiemu finansiście baronowi Maurycemu de Hirsch.
thumb|Dawny dworzec Karaağaç w Adrianopolu jest uważany za jedną z pereł architektury osmańskiej Najkrótsza droga łącząca obie stolice wiodła przez Belgrad. Jednak jako że Serbia od 1829 była na wpół niepodległym państwem, władze tureckie zdecydowały o przesunięciu linii w taki sposób, by omijała terytorium serbskie. Z kolei władze Austro-Węgier liczyły na to, że nowa linia kolejowa pomoże im w zwiększeniu kontroli nad Bośnią. Ostatecznie nowa koncesja objęła wybudowanie głównej linii z Konstantynopola przez Adrianopol (Edirne), Filippopolis (Płowdiw), Sofię, Nisz, Prisztinę i Sisak do granicy Austro-Węgier w miasteczku Dobrljin, gdzie łączyłaby się z Austriacką Koleją Południową ().