Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego dekretem z 3 kwietnia 1919 z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 listopada 1917. Otrzymał przydział z dniem 1 listopada 1918 do 20 pułku piechoty. Został awansowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. służył w 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku (1923, 1924). Do października 1927 był przydzielony z sanockiego pułku do służby w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Sanok, po czym został referentem PKU Sanok. W 1934 jako porucznik piechoty przeniesiony w stan spoczynku był w oficerskiej kadrze okręgowej nr X jako „oficer przewidziany do użycia w czasie wojny” i był wówczas przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok.
Został artystą rzeźbiarzem i malarzemEdward Zając, Oświata i szkolnictwo. Życie kulturalne. Środowisko kulturalne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918-1939, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 623.. W dziedzinie rzeźby (także w drewnie) wykonywał m.in. portrety, w tym znanych sanoczan (np. rzeźba ostatniego sanockiego fiakra, Wojciecha Kurzydło, z 1928, lekarza dr. Karola Zaleskiego, profesora gimnazjalnego Jana Killara.