Do 1041 roku jego regentką była babka Ermesinda z Carcassonne (wcześniej także regentka jego ojca), którą odsunął od władzy wskutek jej zbyt silnej pozycji. Aż do swojej śmierci w 1058 dążyła ona jednak do odzyskania wpływu na władzę, wchodząc w sojusz z opatem Olibą i biskupem Osony.

Konflikty wewnętrzne thumb|200px|Państwa na Półwyspie Iberyjskim około 1050 roku W związku z małoletniością władcy i faktem, że odziedziczył słabe wewnętrznie państwo liczni lokalni szlachcice działali samodzielnie i bez jego wiedzy. Wielu z nich prowadziło własną politykę lenną, a do najsilniejszej pozycji doszli Geribert Mir z dużym poparciem w Barcelonie, kuzyn i wicehrabia Udalard II (1041–1077; sprawował kontrolę nad 2 z 4 wież w murach Barcelony) oraz biskup Guislabert. Geribert Mir był synem wicehrabiego Geriberta i córki Borrella II. Odziedziczył po ojcu Subirats, Vit, Ribes (razem z bratem), w posagu dostał Sant Martí Sarroca, a po śmierci Berengara Rajmunda ogłosił się księciem Olèrdola. Zgromadził on wokół siebie szlachciców z Penedès i okolic, którzy sprzeciwiali się pokojowej polityce hrabiego względem muzułmanów, co nie pozwalało im na wyprawy po łupy i nakładanie podatków.