Kolejną kwestią sporną było to, że do ewentualnych łupów miał pierwszeństwo monaster w Sant Cugat del Vallés, który to otrzymał taki przywilej jeszcze od Ludwika I Pobożnego 200 lat wcześniej. Młodzi generalnie buntownicy pamiętali tylko autorytarne rządy z regentką Ermesindą i sprzeciwiali się skostniałym prawom. W odpowiedzi na to Ermesinda rozpoczęła zbrojenia razem ze swymi sojusznikami w przyjaźniejszej im Osonie. Sprzeciwiała się ona żądaniom notabli, poza tym ona i jej sojusznicy częstokroć mieli więcej niż 60 lat.
Rajmund Berengar początkowo stanął po stronie młodych buntowników i oddał Ermesindzie hrabstwo Girony, chcąc się uwolnić od kurateli babki. Wkrótce jednak pojednał się z nią, co spowodowało, że buntownicy poczuli się zdradzeni. Tymczasem biskup Barcelony i wicehrabia Udalard chcieli przeprowadzić w mieście zamach stany, którą powstrzymały siły wierne hrabiemu (podtrzymał on przywileje dla miasta nadane przez swego ojca w 1025). Dwaj buntownicy zostali postawieni przed sąd pod przywództwem opata Oliby (sojusznika Ermesindy i wówczas także księcia).