Na koniec życia pozostawił po sobie liczne zależne lenne ziemie w regionach Tuluza, Manerba, Narbonne, Comminges, Saber i Foix.
Reformy wewnętrzne Rajmund Berengar I miał zasługi jako reformator prawa, który w 1058 nadał Usatges de Barcelona. Zniósł archaiczne przepisy wizygockie (Liber Iudicorum króla Chindaswinta) i w ich miejsce ustanowił nowy zbiór praw, oparty na prawie rzymskim, po części wizygockim oraz przywilejów nadawanym nowo zdobytym miastom (tzw. fuero). Była to pierwsza kodyfikacja prawa feudalnego w zachodniej Europie. Jednym z jej celów było wzmocnienie systemu lennego i tym samym pozycji władcy. Władca stworzył także swój sąd (curię), w której główną rolę odgrywali: seneszal (dowódca wojskowy), majordomus i wikariusz Barcelony. Majordomus odpowiadał za kodyfikację prawa, natomiast wikariusz barceloński odpowiadał za utrzymanie autorytetu władzy na prowincji, zwłaszcza suwerennych zamków. Kodyfikacja Rajmunda Berengara nie była jednak pełna, była stopniowo uzupełniana od 1058 (początek obowiązywania) aż do pełnego spisu króla Jakuba I Zdobywcy. Rozszerzył także stosowanie pokoju Bożego.