Również w dziedzinie finansowej odniósł sukcesy w związku z podbojami na muzułmanach. Dzięki temu mógł również nadawać ziemie swoim baronom i uspokoić swoje relacje z nimi, a także budować infrastrukturę w kraju na skutek pierwszej w historii państwa gospodarczej prosperity. Prowadził także repoblację na niewielką skalę w okolicach Tárrega. W 1058 roku odbudował romańską katedrę w Barcelonie, zniszczoną prawdopodobnie jeszcze przez Al-Mansura w 985 i to w niej został pochowany.
Koniec życia thumb|Nagrobki Rajmunda Berengara I i jego trzeciej żony w barcelońskiej katedrze Rajmund Berengar I został ekskomunikowany w 1053 na skutek bezprawnego trzeciego małżeństwa (oboje byli wówczas w małżeństwach, ona została porwana). Ta właśnie trzecia żona, Almodis de La Marche, dążyła do umocnienia pozycji swojej i swoich synów. Istniał też konflikt między jej synem z drugiego małżeństwa, Wilhelmem IV z Tuluzy, a jej trzecim mężem o własność części ziem w okolicach Tuluzy. Ich starszy przyrodni brat, Piotr Rajmund sprzeciwiał się jej i 18 października 1072 roku zabił Almodis, która starała się go odsunąć od dziedziczenia tronu. Gdy morderstwo wyszło na jaw, Piotr Rajmund został w kwietniu 1073 roku wygnany przez ojca, wydziedziczony i ekskomunikowany przez papieża Grzegorza VII (nie ma o nim informacji po tej dacie).