Możliwe, że skorzystał również z eposu Newiusza poświęconego I wojnie punickiej; ; ; ..
Oprócz źródeł pisanych opierał się na legendach, nie tylko rzymskich, ale i italskich, ustnej tradycji rodowej (szczególnie Fabiuszów) oraz własnych domniemaniach, interpretacjach czy wręcz fantazjach; ; ;. Mógł jeszcze poznać uczestników I wojny punickiej i korzystać z ich opowieści., zaś w przypadku następnego konfliktu najpewniej sięgał też do relacji kartagińskich jeńców lub zbiegów. Hans Delbrück wysunął przypuszczenie, że jego najważniejszym informatorem w tym zakresie był Muttines, dowódca punickiej kawalerii, który w trakcie walk na Sycylii przeszedł na stronę Rzymian; ; ; ..
Styl W swej pracy odszedł od formy suchych zapisków pontyfików, tworząc dzieło zbliżone do historiografii hellenistycznej, pisane barwnie i obrazowo, wzbogacane epizodami czy motywami poetyckimi. Uwypuklał bohaterstwo rzymskich czynów wojennych i starał się wykazać związek walorów moralnych z dziejami. W swe dzieło wplatał też materiał antykwaryczny, opisy różnych zwyczajów i obrzędów religijnych oraz anegdoty. Niekiedy ważne przemiany tłumaczył powodami natury osobistej; ; ; ;