Historia i warianty Przed STW Z teorią emisji bywa wiązany Isaac Newton. Wiedział o obserwacjach Rømera i uznawał je za dowód, że prędkość światła jest ograniczona. W jego korpuskularnej teorii światła „korpuskuły” (cząstki) światła miały być wyrzucane z nagrzanych ciał z prędkością normalną względem źródła, zgodnie z prawami mechaniki newtonowskiej. Na skutek tego obserwator widziałby światło o prędkości zmienionej prędkością źródła
W 1728 James Bradley odkrył aberrację gwiazdową. To zjawisko ostatecznie udowodniło skończoną prędkość światła i pozwoliło na jej pomiar. W 1810 François Arago obserwował aberrację światła różnych gwiazd w różnych porach roku. Nie znalazł żadnych rozbieżności, co było trudne do wyjaśnienia w ramach korpuskularnej, emisyjnej teorii światła. Obserwacje te wyjaśnił w 1818 roku Augustin Jean Fresnel w ramach falowej teorii światła. M.in. dzięki temu sukcesowi teoria falowa stała się nowym paradygmatem w optyce, a także sam Arago został do niej przekonanyWhat a drag: Arago’s Experiment (1810), dostęp 2017-11-11.. Dalszy rozwój teorii falowej, opartej na eterze, pogrzebał teorię emisji na prawie 100 lat. W XIX w.