wykonano wiele pomiarów prędkości światła, jednak wszystkie odbywały się w układzie spoczynku źródła – nie rozstrzygając nic o transformacji tej prędkości.
Teorie eteru jawnie łamały zasadę względności, wprowadzając układ preferowany. Radziły sobie z wyjaśnieniem doświadczenia Fizeau, ale miały problemy z wyjaśnieniem jednocześnie jego oraz doświadczenia Michelsona-Morleya. Z tego powodu Hendrik Lorentz rozwinął swoją wersję teorii eteru, tłumaczącą wszystkie dotychczasowe doświadczenia i wprowadzającą nowe transformacje.
Albert Einstein od młodości pracował nad uzgodnieniem elektrodynamiki Maxwella z zasadą względności. Wielokrotnie wspominał, że pracował nad swoją własną teorią emisji. Prawdopodobnie opierała się ona na potencjałach opóźnionych. Jednak z różnych powodów Einstein porzucił te próby. Pewną rolę mógł w tym odegrać jego młodzieńczy eksperyment myślowy z gonieniem fali światła. Zamiast modyfikacji Maxwellowskiej elektrodynamiki wybrał modyfikację Newtonowskiej mechaniki. To doprowadziło go potem do szczególnej teorii względności.