W późniejszej publikacji Ritz napisał, że w jego teorii cząstki emisyjne, na skutek oddziaływania z napotykanymi na drodze ładunkami, nie powinny w nieskończoność zachowywać swojej pierwotnej prędkości emisji. Wzbudzona część lustra odbijającego działa jak nowy emiter, na skutek czego odbite światło posiada tę samą prędkość względem lustra, co pierwotne światło względem emitera (zaproponowane przez Richarda Chase’a Tolmana, choć on sam popierał szczególną teorię względności). Światło odbite od lustra otrzymuje komponent prędkości równy prędkości lustrzanego obrazu oryginalnego źródła (zaproponowane przez Oscara M. Sewarta w 1911). Modyfikacja teorii Ritza-Tolmana, wprowadzona przez J. G. Foxa w 1965. Twierdził on, że należy wziąć pod uwagę twierdzenie o wygaszaniu (czyli regenerację światła wewnątrz pokonywanego materiału). W powietrzu odległość wygaszania wynosiłaby 0,2 cm, czyli po przebyciu tej odległości prędkość światła byłaby stała względem ośrodka, nie źródła (aczkolwiek sam Fox popierał szczególną teorię względności).
Wiele lat później R.S.