Po STW W 1905 Albert Einstein pogodził elektrodynamikę Maxwella i zasadę względności, tworząc szczególną teorię względności. Jej prostota była przekonywająca na tyle, że do 1911 zaakceptowała ją większość fizyków. Niemniej jednak niewielka część naukowców zakwestionowała drugi postulat teorii: stałość prędkości światła w próżni we wszystkich inercjalnych układach odniesienia. Zaproponowano więc różne rodzaje teorii emisyjnych, w których prędkość światła w próżni zależy od prędkości źródła, a zamiast transformacji Lorentza używa się transformacji Galileusza. Wszystkie one mogły wyjaśnić negatywny wynik doświadczenia Michelsona-Morleya, ponieważ prędkość światła w próżni byłaby stała względem interferometru we wszystkich układach odniesienia. Oto niektóre z tych teorii: Światło przez całą swoją drogę zachowuje komponent prędkości, jaką otrzymało od swojego emitera, a po odbiciu rozchodzi się w formie sferycznej wokół centrum, które porusza się z prędkością pierwotnego źródła (zaproponowane przez Walthera Ritza w 1908) Zobacz również tłumaczenie na angielski.. Uważa się, że model ten jest najbardziej kompletny spośród teorii emisji. W rzeczywistości Ritz modelował elektrodynamikę Maxwella-Lorentza.