W 1910 Daniel Frost Comstock oraz w 1913 Willem de Sitter napisali, że w przypadku gwiazdowego układu podwójnego, obserwowanego z boku, światło biegnącej ku obserwatorowi gwiazdy podróżowałoby szybciej, niż światło towarzysza, biegnącego w przeciwnym kierunku, oraz przeganiałoby je. Jeżeli odległość byłaby wystarczająca, żeby szybsze światło przegoniło wolniejsze, wysłane wcześniej, wówczas obraz układu powinien stać się zupełnie pogmatwany. De Sitter argumentował, że żaden z układów gwiazdowych, jakie badał nie pokazywał takich ekstremalnych zjawisk optycznych, co oznaczało upadek teorii Ritza oraz, ogólnie, teorii emisyjnych, przy .
Hans Thirring argumentował w 1926, że przyspieszany podczas procesów emisji na skutek kolizji termicznych w Słońcu atom promieniuje fale świetlne, mające różne prędkości na początku i na końcu. Zatem koniec promienia światła wyprzedzałby jego wcześniejszą część, wydłużając go o 500 km przy dotarciu do Ziemi. Zatem występowanie w widmie słonecznym zwykłych, ostrych linii widmowych, dyskredytuje model balistyczny.