Źródła ziemskie Eksperymenty z ziemskimi emiterami obejmują doświadczenie Sadeh’a (1963), który użył techniki czasu przelotu, aby zmierzyć różnicę prędkości fotonów poruszających się w przeciwnych kierunkach, powstałych na skutek anihilacji pozytonu. Inny eksperyment został przeprowadzony przez Alväger et al. (1963), którzy porównali czas przelotu promieni gamma ze źródeł spoczywających oraz ruchomych. Oba nie wykazały różnic prędkości, zgodnie z teorią względności.
Fillippas i Fox (1964) uważali, że doświadczenia Sadeha (1963) i Alvägera (1963) nie były dostatecznie kontrolowane w kontekście procesu wygaszania. Użyli więc sprzętu specjalnie przygotowanego do wykrycia tego efektu. Dane, zebrane z szeregu konfiguracji detektor-emiter, były zgodne z niezależnością prędkości światła od ruchu emitera, zaś niezgodne z modelem zakładającym c ± v zarówno z wystąpieniem, jak i niewystąpieniem wygaszania.
Kontynuując poprzednie badania, Alväger et al. (1964) obserwowali mezony π0, rozpadające się na fotony przy 99,9% prędkości światła. Eksperyment znów pokazał, że foton nie otrzymuje prędkości od źródła i wciąż podróżuje z prędkością światła, z Badanie ośrodków penetrowanych przez światło pokazało, że efekt wygaszania nie był wystarczający do znacznego zniekształcenia wyników.