Według relacji uchodźców ograniczenia w racjonowaniu żywności pojawiły się w latach 80. W 1992 roku wprowadzono kartki na żywność, które nie poprawiły sytuacji. Program racjonowania żywności do 1994 roku załamał się i poprawnie funkcjonował wyłącznie w Pjongjangu. Na początku lat 90. Partia Pracy Korei wprowadziła program zachęcający Koreańczyków do spożywania dwóch posiłków dziennie. 8 lipca 1994 roku zmarł przywódca Korei Północnej Kim Ir Sen. Prowadził on politykę totalitarną, zabronił istnienia wolnego rynku w państwie oraz powszechnie stosował cenzurę, uniemożliwiającą przekaz informacji na temat problemów gospodarczych w państwie. Władzę w kraju objął jego syn Kim Dzong Il. Kontynuował on politykę ojca. Początek głodu w państwie zbiegł się z czasem, w którym Kim Dzong Il objął władzę. Choć klęska głodu wynika przede wszystkim ze złej polityki Kim Ir Sena, mieszkańcy Korei Północnej (w tym uchodźcy) idealizują Kim Ir Sena jako przywódcę, który zbudował silne i zamożne państwo oraz uważają, że za biedą w latach 90. stoi Kim Dzong Il. Ceremonie pogrzebowe Kim Ir Sena doprowadziły do kolejnego spadku produkcji żywności. Władze Korei Północnej ogłosiły rekordowe zbiory zasiane przez Kim Ir Sena kilka miesięcy przed jego śmiercią. Zdaniem B.R.