11 stycznia 1926 roku został przydzielony do Inspektoratu Armii Nr 3 w Toruniu na stanowisko III referenta.

W maju 1926 roku, w czasie zamachu stanu, razem z pułkownikiem Stanisławem Sołłohub-Dowoyno wystąpił po stronie Józefa Piłsudskiego starając się powstrzymać wysłanie „pomorskich” pułków piechoty do Warszawy, na pomoc oddziałom Wojska Polskiego wiernym legalnym władzom RP. Akcja obu oficerów została spacyfikowana przez ówczesnego dowódcę Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu, generała dywizji Jana Hubischtę, a oni sami zostali z rozkazu generała aresztowani. Pułkownik dyplomowany pilot Marian Romeyko wspominał: „opowiadał mi mój przyjaciel, major Sztabu Generalnego D. Kajzer, że przy aresztowaniu majora Krzysika znaleziono u niego pieczątki z napisem «Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych» itp.” i dalej „krążyły podówczas plotki, jakoby część oficerów legionistów, znanych z przekonań lewicowych, a wciągniętych do spisku, lecz nie znających właściwych intencji Piłsudskiego, skłonna była oczekiwać po przewrocie majowym bynajmniej nie «Nieświeża»”