14 października 1926 roku został przeniesiony do składu osobowego inspektora armii, generała dywizji Leonarda Skierskiego na stanowisko oficera sztabuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 44 z 14 października 1926 roku, s. 355.. 12 kwietnia 1927 roku został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 44. lokatą w korpusie oficerów piechotyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 117.. Pomimo tego, że zajmował mało eksponowane stanowisko wywierał duży wpływ na inspektora armii, generała Skierskiego. Powołując się na dyrektywy z Warszawy chciał uchodzić za najważniejszą osobę na terenie Pomorza. Z tego powodu popadł w konflikt z ówczesnym dowódcą Okręgu Korpusu Nr VIII, generałem dywizji Leonem Berbeckim. Konflikt zakończył się 5 maja 1927 roku przeniesieniem pułkownika do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko szefa sztabuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 130.. 12 marca 1929 roku otrzymał przeniesienie do 49 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Kołomyi na stanowisko zastępcy dowódcy pułkuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 90.. Dowódcą tego oddziału był również legionista, pułkownik dyplomowany Maksymilian Milan-Kamski.