Ramocze (tyb.: ར་མོ་ཆེ་དགོན་པ་, Wylie: Ra-mo-che Dgon-pa, ZWPY: Ramoqê Gönba; chiń.: 小昭寺, pinyin: Xiǎozhāosì) – jeden z najważniejszych klasztorów Lhasy. Stanowił istotne ogniwo w rozwoju wczesnej historii buddyzmu w Tybecie i związany był także z rozwojem stosunków chińsko-tybetańskich.
Historia klasztoru Budowę klasztoru przypisuje się chińskiej księżniczce Wencheng Gongzhu, żonie króla Tybetu Songcena Gampo, która wprowadziła buddyzm do Tybetu. Budowę klasztoru rozpoczęto w 641 roku. Budowany był przez Chińczyków sprowadzonych przez księżniczkę, co stwierdzają wczesne źródła tybetańskie. Wejście do klasztoru znajdowało się od strony wschodniej. Świątynia poświęcona była Buddzie „Dżoło”, którego wyobrażenie przywiozła księżniczka do Tybetu. Klasztor nosił epitet Chińskiego Tygrysa (tyb. rgya stag) Ra-mo-che, co miało wyraźne odniesienia do geomancyjnego schematu, którego detale zostały w przeciągu dziejów zagubioneTakże inne świątynie przypisywane Songcenowi Gampo były skojarzone ze zwierzętami: smokiem, kogutem i żółwiem.André Alexander. The Temples of Lhasa. s. 77.. Znajduje się w północno-zachodniej części Lhasy, na wschód od Potali i na północ od Dżokhang. Powierzchnia kompleksu to około 4000 m²Keith Dowman. The Power-Places of Central Tibet: The Pilgrim’s Guide. s.